‘Je bent mooi. Zo ongelooflijk mooi.’ Ik streel haar haar.
‘Ik hou van je. Dat weet je toch? Ik hou zoveel van je.’
Ze knikt.
Ik strijk haar haar opzij, maar opeens trekt ze haar hoofd weg. Ze maakt een geluid alsof ze pijn heeft. Er zit een snee in haar hoofd, met een korst van geronnen bloed.
‘Heb ik je pijn gedaan?’
Ze knikt, maar blijft doodstil zitten. Ik wou maar dat ze me aankeek.
‘Het spijt me. Echt. Ik kan er niks aan doen.’
Ik leg mijn hoofd op haar schouder. Ze is zo zacht.
‘Je bent alles voor me. Ik kan niet zonder je, dat weet je toch?’
Ik voel dat ze weer knikt. ‘Ja,’ zegt ze.
« Spijtig spijtig spijtig
Gelukspoppetje »
« Spijtig spijtig spijtig Gelukspoppetje »
Liefde, Maatschappij, Mensen
Gevangenis
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Robyn Engelen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Spijtig spijtig spijtig Gelukspoppetje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Robyn Heel knap geschreven.
Brrrr. Zonder dat het er expliciet staat weet je dat het helemaal niet goed is.
Dank voor jullie complimenten 🙂
Inderdaad, heel mooi laten zien Robyn. <3