Bovendien sprak hij met haar. Elke morgen, wanneer hij de verblijven schoonmaakte en van vers stro en voedsel voorzag, vertelde hij haar over zijn leven, over zijn kleine beslommeringen, over zijn dagelijkse zorgen, over zijn zeldame momenten van geluk en euforie. Niet altijd begreep zij letterlijk wat hij bedoelde. Olifanten- en mensentaal zijn verschillend. Maar elke morgen opnieuw was hij daar, de oude man die nog niet echt oud was, en hij verzorgde haar en praatte met haar. Of tenminste: tegen haar. Met een stem die meestal kalm en rustgevend was, zelfs als hij gekweld werd door een of andere bekommernis. Na jaren was zij gewend geraakt aan zijn stem, aan het rustgevende timbre ervan en luisterde er genoeglijk naar.
« DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (8)
DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (11) »
« DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (8) DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (11) »
Fictie
DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (10)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jozef Faucompret of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (8) DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (11) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
De niet zo oude oude man….blijft raadselachtig!
Lijmstok: zijn ouderdom wordt later meer specifiek toegelicht. Het verhaal is nog niet ten einde…