Een bultrug ligt langzaam dood te gaan. Deskundigen onderzoeken het gestrande dier. Het dier heeft stress, en zal een reddingspoging waarschijnlijk niet overleven. Daarom gaan we ons met zijn allen aan het dier vergapen. Er komt zelfs een traan uit zijn oog! Ziellug!!
Aan de andere kant van de wereld rijdt een ruiter. Zijn paard struikelt. De ruiter bekijkt de fractuur. Gebroken. Hij belt de dichtstbijzijnde dierenarts. Ze heeft een spuitje meegenomen. De ruiter aait het edele dier. De veearts maakt een eind aan het lijden en drukt de inhoud van het spuitje in een ader van het paard. Het is voorbij.
De bultrug lijdt: het leeft nog steeds.
Volgend jaar, met kerst, liggen er bultrugknuffels in de speelgoedwinkel. Lieff!!
Ja, dierenleed. Maar wat dan he? Spuiten we hem dan gelijk maar de hemel in? Wagen we zelfs geen poging meer?
Ze maken mij niet wijs dat ze het dier niet netjes uit zijn lijden kunnen verlossen. Een goed gericht genadeschot met heen olifantengeweer zou zo een eind aan het drama kunnen maken. Maar ja, dan komt het met kapotte botten in het museum, en dat is zonde.
@DeFrysk ik las dat ze nog een poging gaan doen om het dier te redden.
Ik kan me niet voorstellen dat daar allemaal mensen zijn die zo denken. Er zal er best eentje bij zijn, die zulke gedachten heeft maar ik heb blijkbaar nog veel vertrouwen in de mensheid.
En misschien is er bij die toeschouwers wel iemand die zo onder de indruk is van de traan dat ie een bultruggenstudie gaat doen, of zich inschrijft bij Greenpeace. Je weet het niet, het is een manier van de dingen bekijken.
@Dees daarom voor jou, over de rug van de bultrug, een bultrugknuffel!
🙂 Lief!!!
mooie slotzin.