Toen ik een jaar of acht was, ging ik met mijn broers naar de buurtsuper van oma. We deden de kleine boodschappen, haalde een onsje worst, een brood en een pak melk. Onbeschaamd, zoals alleen kinderen dat kunnen, vroeg ik om een plakje worst. Jan van achter de vleeswaren negeerde ons verzoek. Ik herhaalde mijn vraag (voor de duidelijkheid) maarliefst drie keer. ‘Hier dan, jullie plakjes worst’. De goedkope gelderse worst werd figuurlijk door onze strot geduwd. Dat zijn momenten die je altijd bijblijven, ook als je 22 bent. Vandaag haalde ik een pak vla voor oma. Jan stond achter de vleeswaren. Ik had het gevoel alsof er niks veranderd was, alleen dan dat ik ouder en wijzer was geworden.
« Kluitje, riet
Zeewiergezever »
« Kluitje, riet Zeewiergezever »
Familie, Mensen
Buurtsuper
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Ellen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Kluitje, riet Zeewiergezever »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Bedoel je niet letterlijk in plaats van figuurlijk? 😛
En wat zeg je dan ? Zei mijn moeder altijd na het verkregen stukje worst.
“Dank U wel Meneer de Slager” Zei ik altijd netjes.
“Mag het iets meer zijn?” Heb ik altijd willen zeggen.
haha! Ja offe: mag het ook een plakje rosbief zijn?