De keukenrobot snijdt een geel plak stinkende kaas af van de smerige bol. Ik prop het in m’n mond en terwijl de gele smurrie via de slokdarm het maagzuur ontmoet, richt ik m’n ogen op het flikkerende beeldscherm, kijkend naar dat, wat m’n amusementstelevisie noemt.
“Heerlijk Banketteren met Special K, want slank zijn hoort!”
Bij een volgend onfris plak kaas, stem ik af op een andere televisie-zender.
“Liefdesspel en schaamteloos drankvertier, Oh Oh Cherso kegelt het uw huiskamer binnen!”
Ik kokhals wanneer ik de vunzige geur van verteerde kaas gewaar word.
“Ontdek Lady-Gaga poppetjes, nu bij Happy meal. Verzamel ze allemaal!”
De beschimmelde stoel brengt luid geschreeuw voort wanneer ik achterover leun en verzeild geraak in een dode, droomloze slaap.
Reclame voor kaas maak je niet bepaald. Lady Gaga doe je wel onrecht aan, door haar als net zo afschuwwekkend als die vunzige stinkkaas voor te stellen. Verder een leuk stukje. 😉
Hay van den Munckhof,
Interessante opmerking heb je daar over Gaga,
ik vind het zelfs leuk dat iemand dit aanhaalt.
Ik vergelijk niet haar met vuile kaas, maar wel de gedachte haar te vinden tussen het MC Donnalds eten. Wat naar mijn weten in het echt nog nooit gebeurd is, maar wel een typisch voorval zou kunnen zijn van deze commerciële dystopie. (waar gaat het met deze maatschappij naar toe?)
Uiteindelijk kon ik eender welke artiest kiezen maar koos haar omdat ik vind dat commercieel MCdonnalds eigenlijk niet ver af ligt van commercieel exentriek karakter van Gaga.
Maar: Gaga mag er best zijn van mij (We hebben namelijk mensen nodig om naar op te kijken)
Bedankt voor je reactie! 🙂
Leuk idee, dat toekomstbeeld van die robot en die stinkkkaas maar dat die oorverdovende reclame blijft.
Brrr…