Als ik met mijn benen languit op de bank hang en mij de arrogantie permitteer om via de beeldbuis het wereldnieuws te consumeren, kom ik pas na het insturen van mijn eerdere bijdrage tot het besef dat driekwart van de aarde reeds in een dystopie verzonken is.
Dolgelukkig had ik mijn penvriendin in Noord-Korea nog op de hoogte willen stellen van mijn sprankelend innovatieve inzending.
Ook mijn Syrische neef en Iraanse schoonmoeder had ik middels een hippe tweet kennis willen laten maken met mijn schrijfsel.
Maar de moed zonk me in de schoenen. Wat zal ik de wereld nog vertellen over ellende en misère? Mijn eindeloze pogingen om een wrede samenleving voor te stellen, verbleken bij het harde mondiale verdriet.
Soms kom je onverwacht bij een desillusie uit.
Nu vind ik dit stukje beslist geen tegenvaller. Integendeel, het is heel raak.
<3 Het is wat het is en we zullen het er mee moeten doen. Misschien dat het alleen nog maar beter kan?