Kijkend door de roze bril waan ik me als moeder samen met mijn kinderen in een ware Utopie, om vervolgens hard op mijn gezicht te vallen en kennismaak met de realiteit. De stijgende zorgpremies zullen mijn drie kinderen uiteindelijk de das om doen. Als dragers van een gemuteerd gen blijken zij samen met nog duizenden chronisch zieke kinderen slachtoffer te worden van bezuinigingen. Deze Dystopie zorgt door strengere maatregelen voor een ware selectie, die me doet denken aan de waanzinnige praktijken uit de tweede wereldoorlog. Ook hier was uiteindelijk alleen maar plaats voor een krachtig übermensch. Een sterk genetisch gemanipuleerde persoon, die uiteindelijk de wereld moest behoeden voor zwakke wezens, waar ik als liefdevolle moeder toch onvoorwaardelijk voor zou kiezen.

Wat mij betreft zijn dit overwegingen welke als basis kunnen dienen om een stuk te schrijven dat binnen het wedstrijdthema past.