Het was zaterdag.
Om tijd te verliezen liep ik het bos in.
De kleuren van de bladerkronen deden hun best tot mijn bewustzijn door te dringen. Het lukte wel, net, maar vrolijk werd ik er niet van. De stilte van de paddenstoelen werd kort doorbroken door de roepjes van mezen. Ver boven me vloog een v-vorm aan grauwe ganzen naar het gerieflijker zuiden.
De Amerikaans Eik was flink rood en de beuken begonnen het gebladerte los te laten.
“Als het gaat stormen, raken alle takken leeg”, dacht ik in mijn somberte, “Net als wanneer ik straks thuis kom, leeg”.
Machtelt.
Nog veertien dagen voor ze terug zou komen.
« Altijd onderweg
Vrij onderweg »
« Altijd onderweg Vrij onderweg »
Fictie, Liefde, Mensen, Natuur
Herfstig verhaal
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Jan Frijling of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Altijd onderweg Vrij onderweg »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik zie de scene “Ain’t no sunshine when she’s gone” uit Notting hill voor me.
mooi beschreven stille leegte
Lousjekoesje Marja Wouters, dank.