Onlangs was ik bij een optreden van Ellen ten Damme. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik haar nooit eerder live aanschouwde. In een woord geweldig. Ellen kan veel: Zingen, dansen, acrobatiek, diverse instrumenten bespelen. Voorts is ze een rasartieste, die een zaal ogenschijnlijk moeiteloos in haar greep houdt.
Wat research leerde mij, dat haar laatste twee cd’s gevuld zijn met Nederlandstalige liedjes: volledig door haar op muziek gezette poëzie van dichters als Pfeijffer, Mulish en Campert.
Ik ben niet van de poëzie, vind dichters vaak vage, melodramatische, gekunstelde taalvandalen, maar ik moet toegeven, dat Ellen er een fraaie symbiose van heeft gesmeed.
“Ik ben stoer en schattig”, zingt ze in “Niet janken”. Voortreffelijk. On-Hollandse allure van superbe niveau.
Tijd voor een nieuwe muze dus begrijp ik? 😉
In elk geval een veel begaafdere, veelzijdigere, stoerdere, schattigere en heel wat minder ordinaire, elitaire en bovenal: talentvollere. Zulks moge duidelijk zijn.