Mama loopt voor me met haar kar en pakt van alles vast. Waarom zou ze dat doen? Nieuwsgierig pak ik pak een potje uit het rek. Mama roept, “Blijf nou eens overal met je vingers af! Kijken doe je met je oogjes!” Ik zet snel het potje terug.
Mama pakt een pot en zet hem terug. De pot wankelt op het randje en valt. Ik spring opzij, de pot klapt op de grond kapot. Verschrikt kijk ik mama aan. Ik krijg een knal tegen mijn oren, mama is boos en van schrik begin ik te huilen.
Mama zegt, “Sorry, hij kan nooit ergens vanaf blijven, hoe vaak ik het ook zeg.”
Boos ik denk, “Waarom krijg ik altijd de schuld?”
haha, samen vier geweldige stukjes.
En zo zie je maar dat elk verhaal meerdere kanten heeft.
klote appelmoes ook altijd
THX 🙂
Als één verhaaltje (met plaatjes) ook vandaag gepubliceerd op mijn eigen site.
http://www.curiousforce.nl/ind.....zichtspunt
Ik heb eens met Defrysk iets soortgelijks gemaakt https://120w.nl/2011/en-passant/
Als we eens alle gezichtspunten konden zien, dan waren we misschien wat milder in onze oordelen 🙂
Of juist niet. Soms is het beter niet te weten.
@Frank -interessant dilemma, is onwetendheid beter dan kennis? Is er een optimum aan de hoeveelheid kennis en empathie, niet zijnde het maximum? Wordt je (keuze)vrijheid beperkt of verrijkt als je alle gezichtspunten ziet?
Als de moeder in dit verhaal alles had gezien, dan was de pot appelmoes misschien niet kapot gevallen. Pieter had geen knal tegen zijn oren gehad, de winkelbediende was gewoon verder gegaan met vakken vullen en ik had geen verhaal gehad 🙂
Het optimum van empathie ligt zeker niet in de buurt van het maximum. Iedereen wil een meelevende dokter, maar niemand wil een dokter die net zo hard huilt als de patiënt bij een slecht nieuws gesprek.
@Frank Spreekuur van de huisarts wordt wel interessanter 😛