Ik druk de bril vacuüm op mijn oogkassen en neem een duik. Het heldere water is een graad of achtentwintig, misschien wel dertig. Veel te warm om baantjes te trekken, maar de temperatuur is afgestemd op de hoge bejaarden graad. Ik laveer als een catamaran tussen de vrachtschepen door. Sommige oude dames met dito jaren zestig badmuts haal ik drie keer per baantje in. Ze zwemmen rustig keuvelend naast elkaar. Misschien moet ik baan drie proberen, maar als een wet van Murphy is die baan meteen populair bij iedereen. Ergernis en vermoeidheid stapelen zich ondertussen op.
Als ik getergd even uit hijg op de rand, vraagt een dame of ik een motortje tussen mijn benen heb. “Ja mevrouw, een torpedo.”

Mooie beschrijving,verrassende slotzinnen
Opschepper!;-)
leuk en waar:) jammer dat ik er niet in voor kwam;)