De onder dwang aangeleerde leiding die de labrador was ingeprent behoedde de blinde vrouw dat ze verder liep. Ze tikte met haar telescopische wandelstok een meter voor zich uit op de grond. Het klonk als het betonnen pad naar de zee. Vreemd. Waarom zou Bessie stoppen? Ze dwong de hond door te lopen. Bessie weigerde en begon angstig te janken. Ze luisterde aandachtig om eventueel gevaar te ontdekken. Ze hoorde de zee, het geschreeuw van meeuwen. Het was windstil.
Ze schopte haar slippers uit,voelde de aarde trillen. Een tsunami in Scheveningen? Terwijl ze terug liep probeerde ze 112 te bereiken. Niets. Ze kreeg horripilatie. Bessie trok haar een gebouw in. De lift. Drukte met haar neus op de bovenste knop.

Een goed verhaal doet een beroep op het inlevingsvermogen en de fantasie van de lezer. Dit is er zo een. Ben ook blij dat het ik-perspectief wordt vermeden. Puik! Bovendien een nieuw woord geleerd (horripilatie).