Aan de overkant van het spoor staan vier controleurs in gifgroene hesjes. Ze maken een ontspannen indruk. Hun benen staan in een lichte spreidstand.
Voor hen staat een jonge vrouw. Ze draagt een hoofddoek, een lang gewaad dat uit meerdere lagen bestaat en op de grond liggen haar bezittingen. Een tas, nog een tas en een lap stof.
Een van de mannen voert het woord. Ze is nogal klein en kijkt naar hem op. Af en toe knikt ze. De andere drie mannen kijken geamuseerd toe.
En wij aan de overkant van de trambaan kijken sluiks naar het tafereel, dat ons confronteert met wat wij denken, maar niet uitspreken.
Misschien is het wel daarom, dat wij onophoudelijk onze smartphone checken.
« Essay: memorial voor een verre neef
Vrouwentennis »
« Essay: memorial voor een verre neef Vrouwentennis »
Communicatie, Cultuur, Maatschappij, Mensen
Betrapt
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willeke Stadtman of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Essay: memorial voor een verre neef Vrouwentennis »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties