Sommige mensen heb ik veertig jaar niet gezien. Ik ben weggegaan, zij bleven. De meesten waren te jong voor briefwisselingen en de ouderen… Er was nog geen internet, alle communicatie verliep langzaam.
Ik moet de roestige deksels van mijn geheugen open wrikken, gelukkig lijken de kinderen op hun ouders en kan ik zonder veel te blunderen meedoen aan de verhaalverhalen.
Een uitvaartherdenking is eigenlijk een reünie van levende mensen die allemaal iets gemeen hebben, namelijk degene die dood is.
Naarmate de sprekers meer over het leven van de dode praten, komen bij mij de bijpassende beelden terug.
Ook een brein met een gedeukte schedel bewaart de essentie van het leven: de zoete herinneringen aan het gelukkige deel van mijn jeugd.
Niet zelden zijn begrafenissen en huwelijken de enige momenten waarop families compleet zijn 😛
Dat is een feit, maar met mijn 15 jaar buiten Nederland heb ik er een aantal gemist…..