Soms vraag ik me af of ik nog besta.
Het begon met getreiter: beentje lichten, een duw in mijn rug, een elleboog in mijn gezicht. Eerst stiekem maar steeds openlijker. Omstanders bleven staan en keken. Niemand stak een hand uit, niemand belde 112. Dat was niet nodig want van de politie hoefde ik immers niets te verwachten. Ook zij stonden met hun handen in de zakken.
Vandaag was het weer zover. Ik werd aan mijn haren door de modder gesleurd, mijn ogen dicht geslagen, mijn mond kapot gemept. Ik riep om hulp maar niemand hoorde me. Bijkomend van het geweld, realiseerde ik me dat je pas weet wat je mist als je het niet meer hebt.
Vrijheid is mijn naam.
Recente reacties