Soms word ik ermee geconfronteerd. Zomaar ineens, volkomen onverwacht. Dit keer was het blog van Teetjemineetje de aanleiding. Een prachtig, krachtig verwoord verslag. Ik lees het. Ademloos terwijl ik een traan over mijn wang voel glijden. Herinneringen dringen zich op. Van het eerste verwachtingsvolle moment en mijn moeder haar blijdschap tot de nare leegte in huis en huwelijk.
Het gekke is, ik heb het steeds geweten. Het kon niet goed gaan. Ik voelde het in iedere vezel. Maar hoop doet leven. Al was dat leven mijn tweeling niet gegund. Van die twee kleine meisjes moest ik halverwege de zwangerschap afscheid nemen. Van het huwelijk daarna. Beide gebeurtenissen waren een opluchting. Er was te vaak, te veel pijn. En toch, soms…
Sterk. En wat ook een verdrietig verhaal.. Fijn te lezen dat het je ook opluchting heeft gebracht.
[…] In vertrouwen toevertrouwd […]