Mijn vingertoppen tekenen letters op het tafelblad. Op zichzelf stellen ze weinig voor, maar samen vormen ze het mooiste woord dat ik ken.
‘Mevrouw, we gaan zo sluiten.’ Met een doekje dat naar limoen ruikt, wist het meisje mijn hartgeschreven heimwee uit – ook ónzichtbaar vuil misstaat in een smetteloos restaurant. Ik pak mijn tassen en loop naar de uitgang van het warenhuis. Daar kijkt de beveiligingsbeambte door me heen als ik de kou in stap. Mijn rug recht zich tijdens zijn scan.
In bedrukt plastic slaat mijn verfrommeld leven bij elke stap tegen mijn benen. Opnieuw zoeken naar een slaapplek. Nooit is mijn bed hetzelfde, maar onveranderd blijft het woord dat ik elke dag zal schrijven.
Uitgewist of niet.
‘Thuis’
Chapeau!
Dankjewel.
Het was de eerste, die ik van je las, ik vond em geweldig. Kreeg associaties met de kaft en boek van, ‘La sombra del viento’. De sepia kleurige dan wel te verstaan. Heerlijk in zichzelf gekeerd personage, met rechte rug, in een maatschappij die de hare niet is maar zich er wel in thuis voelt.
Mooie associatie en mooie, treffende woorden. Dank je!