Schrijf mee!
« »

Fictie, Maatschappij, Mensen

Buitenspel

18 januari 2012 | 120w | Sabine Kars | 10 |

Mijn vingertoppen tekenen letters op het tafelblad. Op zichzelf stellen ze weinig voor, maar samen vormen ze het mooiste woord dat ik ken.

‘Mevrouw, we gaan zo sluiten.’ Met een doekje dat naar limoen ruikt, wist het meisje mijn hartgeschreven heimwee uit – ook ónzichtbaar vuil misstaat in een smetteloos restaurant. Ik pak mijn tassen en loop naar de uitgang van het warenhuis. Daar kijkt de beveiligingsbeambte door me heen als ik de kou in stap. Mijn rug recht zich tijdens zijn scan.

In bedrukt plastic slaat mijn verfrommeld leven bij elke stap tegen mijn benen. Opnieuw zoeken naar een slaapplek. Nooit is mijn bed hetzelfde, maar onveranderd blijft het woord dat ik elke dag zal schrijven.
Uitgewist of niet.
‘Thuis’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Sabine Kars of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »