Al zappende zagen we bij de EO een Roemeense priester die een huilende baby doopte.
Hij hief het kind hoog en haalde het door het doopwater, en weer een keer. En nog eens. Je zag een moeder die het kind in een doek wikkelde. Ziezo, weer een ziel gered, leken de omstanders te denken. Of dacht ik dat?
Als buitenstaander stuitte dit tafereel me zeer tegen de borst.
En ik dacht, geheel tegen mijn eigen opvattingen in, het zou me niet verbazen als een kind hierdoor trauma’s ontwikkelde.
De lucht in gezwierd en ondergedompeld, zonder weet van een en ander.
Het zal je maar gebeuren.


Recente reacties