Het is al heel wat jaartjes geleden dat ik de zorg kreeg over mijn beide kinderen. Rijdend in mijn witte Renault 5 leverde ik ze elke ochtend af op school. Op een ochtend hield een van de moeders me staande.
“Weet je dat je achteruitrijverlichting kapot is,” waarschuwde ze me vriendelijk. Ik bevestigde mijn gebrek aan die wetenschap, bedankte haar voor de oplettendheid en reed regelrecht door naar een garagebedrijf.
Toen ik mijn wagen later op de dag weer ophaalde, sprak de garagehouder de voor mij legendarische woorden: “Dit type auto heeft geen achteruitrijverlichting, mijnheer.” Zijn brede grijns sprak boekdelen, toen ik hem bedankte voor de moeite.
De bulderende lach die mij bij het instappen vergezelde, galmde nog uren na.
Recente reacties