Het is vier voor vier, oudjaarsdag.
De drukte op straat wordt langzaam minder.
Degenen, die nog gewerkt hebben, mogen eerder weg. Ze verdringen hun vermoeidheid en spoeden zich naar de oliebollen en een avond feesten, al dan niet gewenst.
Het licht wordt langzaam dunner en krijgt de kwaliteit van Scandinavisch daglicht. Winterse schemer.
Zelfs het geknal van vuurwerk op straat sterft een tijdelijke, zachte dood.
Iedereen binnen. Bij elkaar. Als je om je heen kijkt, zie je de gezichten van de mensen waar je van houdt. Minder beladen als de Kerst, maar toch, bij elkaar. Je kijkt elkaar aan met een schittering in je ogen, in blijde afwachting van de jaarwisseling straks.
Behalve als je alleen bent.
« Met de barsten onder mijn voeten vraag ik mij af..
Sonnet in drievoud – Fleur d’Harns »
« Met de barsten onder mijn voeten vraag ik mij af.. Sonnet in drievoud – Fleur d’Harns »
Maatschappij, Mensen
Oudjaar
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marion Geisler of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Met de barsten onder mijn voeten vraag ik mij af.. Sonnet in drievoud – Fleur d’Harns »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties