Schrijf mee!
« »

Poëzie

Sonnet in drievoud – Fleur d’Harns

31 december 2011 | 120w | SF   | 2 |

Op die plekken waar land in de zee verdwijnt,
Brakke grond dicteert aan lucht; Zij zilt.
In de luwte daar, waar zij verschijnt
Zichzelf richtend in bloei, opgeofferd, ongewild.

Daar vond ik haar en dacht ik haar te kunnen laten bloeien.
Na, welgeteld, drie blaadjes gepeld, viel het knopje uit elkaar.
Zodat zij niet mij, ik haar en wij elkaar, tot mens uit te lieten groeien
Nu sneed ik in mijn eigen vingers vanwege mijn botte snoeischaar.

Tegen beter weten in, dacht ik dat het was gelukt
Ik had een andere weg in moeten slaan.
Ik heb haar daarom blind geplukt

onmogelijk geacht te laten staan,
heb ik haar uit de grond gerukt
Nu wens ik je in bloei.

Sebastiaan

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van SF of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »