Ik wil niet dat je dit leest. Stop hier meteen maar, ga niet door tot het volgende woord. Genoeg letters, leugens en larie. Romantische, redactieve en reactionaire ridiculiteit. Het is mooi geweest! Wat brengt je bij de volgende zin? Waarom plakken je ogen aan het scherm? Vraag jezelf eens af: wat moet ik met dit bericht? Als je eindelijk zover bent in te zien dat het nergens meer om gaat, volkomen onzin is, misschien voel je je dan bevrijd. En dat is dus níet de bedoeling! Je mag ophouden! Je klampt je vast aan iets wat niet meer is dan een roze olifant. Denk daar eens niet aan. Zie! Nou doe je het toch. 120 woorden kun je niet Negeren.

Ik kwam niet verder dan de eerste zin. Dacht ik. Toch las ik toen verder. Nee, negeren kun je 120 woorden niet.
Grappig hoe jij, dichterbijmij en Shana zo proberen te achterhalen wat je wel en niet kunt met 120 woorden 😉 Wat mij betreft blijft de enige beperking de creativiteit van de schrijver. En het ziet er niet naar uit dat daar een tekort aan is. De teller staat bijna op 2000 stukjes inmiddels (en dat is exclusief de ‘veel minder dan stukjes‘).