Rücksichtslos. Op vele fronten. Schepen verbranden. Bootjes hozen. Zelf in de hens staan en weer doven. Kapot trappen en weer lijmen, tevergeefs, omdat mijn hoofd en hart zich niet laten rijmen.
Met mijn rugzak op mijn rug en mijn ziel onder mijn arm. Van hot naar her en weer terug. Geen dak boven mijn hoofd, geen grond onder mijn voeten en mij afvragen of dat überhaupt zou moeten. En weer ontvlammen zonder kader. In het luchtledige bestaan. Met de nodige vragen opgezadeld zoals; wat is het nut en waar komen we vandaan?
En terwijl ik watertrappel als een wilde en overgoten word door het leven, probeer ik vol overgaven hier en daar ook mijn hart nog weg te geven…
Elke letter, elk woord spat weer van het scherm uiteen in mijn hart Shana. Prachtig, blijf schrijven, blijf zoeken. Bedankt voor het delen.
Dankje..
Daar waar ze in uiteen spatten komen ze ook rechtstreeks vandaan..