Ik voel hem niet meer. Paniek. Ik schud hem door elkaar. Probeer iets los te maken, maar hij is dood. Kom op, dit kan niet. ik moet iets doen. Kneden, slaan. Als niks helpt, kraak ik al zijn botten. In elke vinger behalve de duim hoor ik de gewrichten ploppen. Nu lijkt er eindelijk wat leven terug te komen, die eerst gepaard gaat met een stekende pijn. Ik houd vol, het is ook mijn eigen schuld maar ik kan er niks aan doen. In mijn slaap ga ik steeds vaker boven op hem liggen. Daar kan hij niet tegen. Het is een syndroom zei iemand laatst. Mijn arme linkerhand leidt steeds vaker zijn eigen leven als ik ’s ochtends opsta.
« Tot in de eeuwigheid
Trotse ouders »
« Tot in de eeuwigheid Trotse ouders »
Mensen
Tunnel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gerben Oebele of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Tot in de eeuwigheid Trotse ouders »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heb ik ook een keer meegemaakt. Ik sloeg mezelf met mijn levenloze, gevoelloze arm in het gezicht toen ik wakker werd.
zooo irritant, levenloze ledenmaten die veel te laat eens volgen
Mooi klein weer.