Van dichtbij schreeuwt ze in zijn oor. Hij schrikt. Een lepel saus klettert spetters achterlatend op de keukenvloer. Hij kijkt haar onderzoekend aan. Zou ze boos zijn? Verdrietig, omdat ze haar vragen steeds vaker moet herhalen? Bang voor zijn stilte?
Onmiddellijk vormen zijn lippen het woord ‘sorry’. Hij fluistert zelfs voor haar onhoorbaar.
Sorry dat ik jou meesleep in mijn isolement. Sorry dat ik soms doe alsof ik je gehoord heb omdat ik jouw onmacht niet verdraag. Sorry dat ik onverschillig lijk. De stapels cd’s boeien hem niet meer. Maar dat hij het zachte snikken van zijn vrouw niet meer hoort, als ze naast hem ligt, is kwellend. Sorry fluistert hij in het donker. Zonder zijn eigen stem te horen…

Recente reacties