Ik was zes jaar en wist niet beter. Vakantie vieren deed je aan zee. Met je eigen gezin plus een oom en tante met hun kinderen. Vakantie bracht je door in een groot huis, dat verscholen lag tussen de bomen en eindeloos veel brandnetels. Verderop lagen kleinere huisjes verspreid over de duinen. Het zandpad naar de zee was heet aan je voeten. Regelmatig stopte je om kruisbessen te plukken. Zo ging het al drie jaar, en zo zou het nog jaren doorgaan. Daarna trok het buitenland meer.
Na vijfentwintig jaar keerden we er nieuwsgierig terug. Helaas was er van ons droomoord vrijwel niks over.
Het is minder mooi geworden, maar het blijft de plek waar onze mooie jeugdherinneringen zijn begonnen.

Mooie herinneringen.
Is het daadwerkelijk minder geworden, kijk je er anders naar nu je volwassen bent, of zijn je herinneringen mooier dan de werkelijkheid?
Heel herkenbaar Lisette, behalve de kruisbessen, bij ons waren dat bramen. Heel mijn jeugd naar dezelfde plek, later nog eens teruggegaan maar het is teveel veranderd.
Herken wel sommige plekken, de charme lijkt eraf.
@Lousjekoesje: helaas de realiteit, de huizen en huisjes zijn verdwenen en omgevormd tot saaie bungalowparken. Heel soms herken ik nog iets.
@Luc: dat is precies wat ik meemaak. Bij mij gaat het over Ouddorp aan Zee, en bij jou?
Wat een mooie herinneringen, Lisette.
Bij mij is het Cadzand, onlangs nog in het nieuws door de verkoop van het duurtste recreatie penthouse van Nederland, slechts te bewonen voor drie maanden per jaar! Het Dubai van Nederland!
Hoe ziet Ermelo er nu uit…?
Wij woonden juist aan zee en hadden een huisje in het bos.
@Alice: dank. Ik bedacht me later dat de geur van bloeiendeligusterstruiken ook nog bij mijn herinneringen hoorde. Als ik die nu ergens opsnuif, moet ik meteen glimlachen.
Lisette. Jeugdherinneringen aan zee? De Wadden?