Hoestend kom ik binnen. Ik zie niks.
‘Welkom, zoek een plekje’, klinkt een zwoele stem.
Ik bots tegen iemand aan en we belanden in een knuffel.
‘Welkom, zoek een plekje’, hoor ik weer, inmiddels bezig met de derde knuffel. Ik maak er een spelletje van om in de zeven seconden te raden wie het is.
Ik struikel over een kussentje en ga erop zitten.
De gong klinkt, ik schrik me rot.
‘Sluit allemaal je ogen’, zegt de stem.
‘De uitreiking van de Gouden Televizier-ring komt eraan. Luister naar je hart. Diep van binnen weet je wat je moet gaan stemmen, op 17 oktober. Jullie mogen gaan.’
Dansend en zingend gaan we weer naar buiten. De allergie voor wierook is verdwenen.


Lousjekoesje. Sorry, maar ik begrijp dit stukje niet.