Ik zat een paar dagen geleden binnen in een aardig drukke strandtent en riep opeens uit: ‘Kijk, een regenboog, daar, buiten! Daar, zie je?! Wat mooi!’ Een paar gasten leken boos op te kijken. Ik had het excuus dat mijn nichtje naast me zat. Maar zonder haar had ik het waarschijnlijk ook nog uitgeroepen. Zo vaak zie je die niet en het blijft een prachtig gezicht.
Ik hoorde dat vorige week ook het noorderlicht in Nederland is gespot. Dat heb ik in de anderhalf jaar dat ik in Noorwegen heb gewoond nooit meegemaakt. Ook heb ik er nooit meer dan 20 cm sneeuw gezien. Tijdens die periode was er in Nederland juist een halve meter sneeuw gevallen. Ik was jaloers!
Lousjekoesje. Het blijft inderdaad mooi. Waarom waren die gasten boos?
Daar buiten – daar, buiten.
1,5 jaar – anderhalf jaar (Mooier in een tekst.)
Noorderlicht – noorderlicht
Het noorderlicht staat ook nog op mijn todo lijst, tot die tijd moet ik het doen met het licht uit het noorden. Ik heb toch de indruk dat regenbogen best vaak voorkomen.
Han, goed opgemerkt, ik heb het aangepast.
Ik denk dat die mensen het al lang gezien hadden. Tja, met zulke dingen kan ik kinderlijk enthousiast zijn.
Zo hebben wij tijdens onze vakantie in Canada, samen met ik denk wel honderd anderen, ongeveer drie uur in het donker stil staan wachten op wolfgehuil in een groot natuurpark. De scouts hadden overdag de wolvenroedel geprobeerd te lokaliseren en brachten ons daar in het donder naartoe. Veel geroezemoes, per ongeluk afgaande autoalarmen, luid ge-ssst was alles wat wij hoorden. Niettemin een leuke ervaring. Eenmaal thuis tijdens een wandeling buiten ons dorp, waaide het geluid van wolfgehuil met de wind mee vanuit het dierenpark hier hemelsbreed drie kilometer vandaan. Moest er erg om lachen.
Haha, ja, ook zoiets.
Het doet me denken aan mijn Lousjekoesjespreuk:
*Ik hoef niet zo nodig naar de zon, maar hij mag wel naar mij komen.*