Vaak zie ik ze staan in bermen of aangrenzende stukken land, de berenklauw. Je kunt deze plant niet missen, ze hebben namelijk een behoorlijke lengte. De witte bloemen zijn goed herkenbaar. Ook in de winter staan ze er vaak nog maar dan geheel uitgedroogd. Het volgende jaar staan ze weer op dezelfde plek, alleen zijn het er meer dan voorheen.
Deze beschreven soort is onschuldig maar er zijn meerdere varianten. Een is verkrijgbaar in het cafetaria, de ander is weer buiten te vinden. Deze laatste soort is vele malen groter en kan voor de nodige problemen zorgen. Zodra je sap van deze plant op je huid krijgt beginnen de problemen. Brandwondachtige plekken zijn het gevolg. Twee varianten met een ‘bite’.
Hier in het westen van het land wordt de berenklauw in een cafetaria berenhap genoemd.
Het sap van de berenklauw leidt niet automatisch tot brandwonden, alleen in combinatie met zonneschijn. In de ogen kan het dan zelfs tot blindheid leiden.
Ik ken alleen de plant met grote bladeren, die dus een branderig gevoel geven.
Hier heet het inderdaad berehap. Ik ging zo mee met je andere stukje.
Berenhap is hier berenklauw, ik ben er geen fan van. De planten zie ik vaak genoeg maar ik heb ze nooit willen plukken of uit de grond willen rukken.