Diepgevroren, vierentwintig stuks in een doos. Honderdveertig gram per stuk, gescheiden door een stuk wit papier dat doet denken aan een vetvrij exemplaar maar het beslist niet is. Vaak heb ik zo de berenklauw uit de grote diepvries gehaald om te presenteren in de vitrine van het cafetaria waar ik vele zomers gewerkt heb. Veel heb ik er nooit verkocht.
De oorsprong blijkt in het oosten danwel het noorden van het land te liggen. Een gehaktbal in stukken gesneden met stukken ui ertussen op een satéstokje, het geheel voorzien van satésaus maakt de snack compleet. Mij heeft het nooit kunnen bekoren, maar ja, wie ben ik om te zeggen dat iets niet kan? Smaak is persoonlijk, van mij mogen ze.
Inderdaad. Ik hou ook niet van satésaus. Wel van gehakt.
Ja, zo heeft ieder een eigen smaak. Dank voor je reactie.
Luc. Inderdaad, gehakt met uien en satésaus. Meer is het niet. Zelfgemaakt kan me wel bekoren. Jammer dat je niet meer van dit verhaaltje maakt dan alleen informatie.
Oosten en Noorden – oosten en noorden
Mij heeft het nooit kunnen bekoren maar ja, wie ben ik… – Mij heeft het nooit kunnen bekoren, maar ja, wie ben ik…
Han, dank je, ik pas het aan.
Het oosten en het noorden, hierover twijfel ik. Het is niet de windrichting eerder de economische omgeving.
Luc, het is wel een windrichting en geen eenheid.
Je we kennen de snack allemaal wel denk ik, al noemen wij hier het een berenhap. Diepgevroren uit dezelfde doos 😉