Ze werd geboren met een cedille op haar hoofd. Hoe d’r haar later ook werd geknipt, altijd bleef dit diakritische leesteken zichtbaar.
Haar naam: Celine.
In eerste instantie bleek ze een zoetaardig wezen. Toch zat er een steekje bij haar los. Of liever een haakje zoals bij de cedille. Ze had wat duistere trekjes. Als geen ander dwong ze anderen iets af. Vroeger werd dit ontwringen genoemd. Maar ze wist dit zo geraffineerd te brengen, zo zachtmoedig. Als iemand zich over haar beklaagde, zei men dat Celine een en al goedertieren was.
Hoe liep het af met haar? In één woord: Slecht! Ze draaide door en wilde alleen nog maar Cedille worden genoemd. Zij verkondigde dat zij het teken was.
Bijna een open deur …The Doors – People Are Strange …https://www.youtube.com/watch?v=j0Mz_IqpZX8
Levja. Ik begrijp de cedille, het accent circonflexe, maar ik begrijp dit stukje helaas niet. Of denk ik te diep?
Han, ik ben een lang verhaal aan het herschrijven. Dat ging over Celine/Cedille als elfje. Er werd me gevraagd om haar niet een elfje te laten zijn maar een mens.
Ik heb er eerst een 99 woorden verhaaltje van gemaakt en erna een 120 woorden verhaaltje.
Het eerste is verschillend ontvangen. Van prachtig tot ik begrijp het niet.
Ook door een persoon die altijd heel serieus dingen beziet. Ook waarom ik diakritisch zo nadrukkelijk benoemde. Ik geef nu even hetzelfde antwoord. In volgende reactie.
Een diakritisch teken geeft vaak een andere klank en dat bedoel ik hier inderdaad overdrachtelijk. Dit stukje komt uit een langer verhaal. Celine draaide door, werd als het ware waanzinnig. Ze wilde alleen nog maar Cedille worden genoemd en verkondigde dat zij het teken was.
Tevens ik vind het woord ontleden erg leuk om te doen. Dia en kritisch. Een dia is een doorzichtig plaatje. Nu niet meer in zwang. In mijn ouderlijk huis hebben we vaak dia’s gekeken. Een feestje. En kritisch spreekt voor zich. Het doet mij ook denken aan diatonisch. Dat heeft met toonladders te maken. En muziek is mijn grootste passie.
Misschien dat ik het toch bij een elfje houd in het verhaal. Dan blijft het een sprookje.
De kern van het verhaal is, dat goedaardige elfen (Tolkien schreef elven) zich gemakkelijk laten manipuleren. Mensen ook. Vooral als kwaadaardige trekjes worden goedgesproken.
Levja. Nu begin ik het te begrijpen, geloof ik… Voordat ik een verhaaltje schrijf, zie ik meestal eerst zo’n ouderwetse dia: eerst beeld dan tekst.
Waar we het nog niet over hebben gehad: The Doors. Wat waren/zijn ze toch geweldig!
Ja, de Doors, Han. Ik draai nog regelmatig hun platen. Fantastisch.
En ik krijg zojuist elders een fantastische reactie om juist de uitdaging aan te nemen om een geloofwaardig ‘mens’ neer te zetten met tóch eigenschappen van een fantasiewezen … Dat dit zelfs in 99 woorden doorschemerde. Dus ik ga weer dapper verder.
In plaats van de Doors doet het verhaal mij meer denken aan Billy Joel, She’s Always a woman. Kwestie van perceptie?
Luc, is een goede tekst, maar in mijn verhaal vind ik dit niet passen. Zeker niet in het hele lange verhaal. Celine/Cedille vertoont dictoriaal gedrag met verstrekkende gevolgen.
Overigens ben ik dol op Billy Joel. Een van mijn favorieten is”Scenes from an Italian Restaurant”
Het mooie van sprookjes is dat het voor de lezer een beetje vaag mag zijn.
Lousjekoesje, ik ben dol op sprookjes. Eerst werd ik door mijn moeder voorgelezen met sprookjes. Later ook door mijn zus. Ik lees nog steeds sprookjes en ik heb er een aantal geschreven. Een aantal ben ik nu ana het herschrijven. Leuke bezigheid met deze regendagen.
Leuk hoor. Ik heb hier ook wat sprookjes geschreven. En een gedichtje over elfjes.
Merkwaardig…
Geen 120 woorden:
https://120w.nl/2011/elfjes-2/
Niet helemaal een sprookje:
https://120w.nl/2011/mijn-sprookje/
Wow, Loesjekoesje, je was er al in 2011? Vast geen sprookje toch?
Jazeker.