Aan de voet van die Oude Wester staat een man in gedachten. Zijn kloffie is oud, zijn hoop vergaan. Als gemeenteambtenaar is hij overal en nergens, dus niemand die hem mist. In de baas zijn tijd is hij op een woensdagmiddag naar de bioscoop geweest. De film is aan hem voorbijgegaan met in de pauze een flesje priklimonade. Maakte niet uit wat, je moet toch iets. Zoals alles moet.
Soms gaat hij naar het Van Gogh Museum om te kijken naar wat hij allang heeft gezien en nooit verandert. Als je voor een dubbeltje geboren bent… het is zijn lotsbestemming die hij verfoeit en omarmt.
Hij eet snel een haring en loopt door, de aardappels zullen wel afgekookt gaar zijn.
« Masterplan
Het bestaan van Milan »
« Masterplan Het bestaan van Milan »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
De aardappeleter
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Masterplan Het bestaan van Milan »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
‘zijn kloffie is oud, zijn hoop vergaan’ geeft een mooi beeld, in de sfeer van de aardappeleters.
Een verdrietige constatering als er niemand is die je mist.
Hier zet je een heel goed beeld neer. Bijna een schilderij.
Ik hoop naar de tentoonstelling Van Gogh in Auvers te gaan.
Alice. Mooie reactie, dank je wel.
Levja. Mooi, dank je wel.