Droevig neemt hij het houtskooltje in zijn hand. Tranen stromen over wangen en handen. Wat een verdriet. Het zigeunerjongetje van Verminder is er niets bij. Toch probeert hij de emotie vast te houden. Hij moet er even doorheen, weet dat scheppen pijn kost. Hij is niet de enige die geleden heeft onder scheppingsdwang. Geketend in eigen gedachten wil de tekening maar niet vlotten. De eerste schetsen geven slechts dwaalsporen af. Waarheen lijdt de weg? Pierots handen kleuren langzaam zwart. Vloeibaar kool nestelt zich in de poriën van de vingers. Langzaam lijken ze af te sterven. “Kop en handen niet laten hangen Pierot!” Hij schrikt en kijkt naar beneden. Wie roept hem daar? “Aardengel Hulpstuk, idioot!” Nee, niet weer, de kooltjesbakker!

Mien, de weg lijdt? Onder de regen en de zonnestralen, ja…maar anders?
Aartsengel of nieuwe creatie?
@Luc: het is in mijn poëtische vrijheid toch echt lijdt. Maar je moet het willen lezen uiteraard.
Nieuwe creatie uiteraard. Je kent me langer of bent het vergeten. 🙂🙃
Het zigeunerjongetje van Verminder… Goede vondst! Ik was zondag bij de tentoonstelling van Vermeer. Daar geen houtskool gezien 😉
@Alice: was het er nog steeds zo druk? Wij waren er met Pasen. Bijzonder om al die Vermeer’s die het daglicht lang niet altijd te zien, te zien schitteren. Echt genoten ondanks de drukte.
Mien en Alice, ik ga aanstaande zondag naar de tentoonstelling, nog tips?
@Luc: achteraan beginnen. ‘Hoofdstukken’ even overslaan. Daarna rustig kijken.
Mien, dank je
Ooh, zonder de reactie van Alice was ik er nie opgekomen.
Ik heb zelf 10 jaar geleden o.a. Het meisje met de parel in Het Mauritshuis bewonderd.
Met veel plezier heb ik naar het programma De nieuwe Vermeer gekeken. De winnende schilderijen worden daar ook tentoongesteld.
Zelf heb ik ook een exemplaar van Het meisje met de parel in de woonkamer hangen: een door mij ingekleurde kleurplaat met nog meer kleurige parels als opvulling. Dat is dan inderdaad een Verminder.
Ja was zéker bijzonder. De drukte viel mij mee. We hadden om 14.30 u eerst een lezing en rond half 4 waren we bij de tentoonstelling. Genoeg ruimte en tijd om de schilderijen goed te bekijken. Nu alleen nog naar Den Haag om bij het meisje met de parel (veel parels op zijn schilderijen!) op de thee te gaan 🙂
Och, was het parelmeisje daar weer niet bij? De rest is ook prachtig.
Zij was er tot 1 april, daarna wilde het Mauritshuis haar weer terug