Schoolreisje? Niet aan mij besteed. Een speeltuin, spelletjes en dan ook nog het flesje chocomel dat ik over me heen kreeg. Kleverig kwam ik thuis. En wat lollig, je onder de bank van de bus verstoppen, zodat je moeder ‘dacht’ dat de bus leeg terugkwam. Humor.
Voetballen op een schoolreisje? Nee, daar komen ongelukken van. Vlaggenspel. Je moest de vlag van de tegenpartij veroveren. Robbie, die toch al zielig was – hij had geen vader, alleen een zenuwachtige moeder – hing met zijn zogeheten snotgeultje aan prikkeldraad. De hechting leek op de niet goed sluitende ritssluiting van de gulp van de meester.
Robbie prikte zich, en nog veel vaker… Hij nam zijn litteken mee en liet een groter bij zijn moeder achter.
Robbie doet mij denken aan Ronnie. Een roodharige jongen in de klas zonder al te veel vrienden. Was toch al zielig, werd niet of als laatste gekozen bij partijtjes, enz. Al op de lagere school werd duidelijk dat hij gevoelig was voor de verleidingen die drugs met zich meebrengen. Op het voortgezet onderwijs raakte hij helemaal verslaafd. Vanaf daar ben ik hem uit het oog verloren maar ik geloof niet dat het goed afgelopen is. Het is dus niet enkel de grote stad waar zoiets gebeurt. Graag gelezen Han.
Luc, knap je reactie. Ik durfde het niet aan om te reageren.
Die enorme eenzaamheid die uit dit stukje sprak en spreekt voor mij. Intriest!
En ja, ik genoot ervan om me met al mijn klasgenootjes te verstoppen in de bus.
En ja, ik was kotsmisselijk na elk schoolreisje. Maar ik had en heb het voor geen goud willen missen.
Luc, dank je wel. De jongen uit mijn stukje had ook rood haar.
Levja, reageer je nu op mijn stukje, vanaf de tweede regel?
Han, vanaf het eerste woord. Dus eigenlijk al vanaf de titel.
Levja, dank voor je uitleg. Ik was even in verwarring.