Jacques haalt ons van het station. Uiteraard elektrisch. Halverwege de oprijlaan van zijn volgens energielabel A ingerichte villa, drinken we koffie. We zijn net op tijd voor de veerboot naar het kookeiland waar de geïmpregneerde Claudette ons drie energiezuinige luchtzoenen geeft. Ze heeft d’r haar opgestoken, en een sigaret onder het supermoderne afzuigsysteem; niet geschikt voor overtollig vet.
‘Nemen jullie deze schaal mee? Ik let op de soufflé, die mag niet inzakken’ – als dat het enige is… Gelukkig staat er weinig wind zodat de minuscule hapjes de terugreis naar de woonkamer overleven.
‘Italiaans marmer,’ zegt Jacques. Maar de vloerverwarming schijnt geen Italiaans te spreken.
’s Nachts vind ik in de gigantische boxspring moeizaam mijn vrouw terug. Eindelijk energiezuinige warme voeten.


Ook grappig. Ik zie Claudette en Jacques zo voor me.
Lousjekoesje. Leuk stel, hè?
Volgens mij heeft koude kak nooit warme voeten, hihi.
Leukste zin vind ik toch wel: ‘We zijn net op tijd voor de veerboot naar het kookeiland …’
Levja. Haha, dank je wel!