‘De naam van uw vrouw? Uh… persoon. Excuus, het is voor mij ook nog even wennen. Ik bedoel de persoon met wie u samenleeft.’
‘Ik ben alleenstaand.’
‘Dat meent u niet! Zo’n lekker ding…’
‘Meneer…!’
‘Sorry, dat is grensoverschrijdend.’
‘Ik ben hetero!’
‘Persoon! Hetero zeggen we niet meer. We zijn allemaal personen, persoon.’
‘Daar kom ik niet voor. Ik kom energietoeslag aanvragen.’
‘Wat is uw energielabel?’
‘Label? Een A, B of wat dan ook is zó stigmatiserend.’
‘Verbruikt u veel energie?’
‘Nou! Na de afwas val ik gelijk in slaap.’
‘Ik bedoel elektriciteit en gas.’
‘Nee, dat is ‘t ‘m nou net. Ik moet eerst energieslurpende apparaten aanschaffen. Daarom wil ik subsidie voor een wasdroger, afwasmachine… Of een vrouwspersoon natuurlijk.’


Zeg manhanpersoon!!! 😉
Levja. Uh… Het is maar fictie en satire, voordat ik alle vrouwspersonen over me heen krijg… en dat op mijn leeftijd.
Han, ik heb het met een glimlach gelezen en daarmee ook mijn reactie geschreven.
Ik zag het Wim Sonneveld voordragen en vervolgens zeggen:‘Ach, meneer Sonneberg, waar is de gulle lach op heden gebleven?’ Dat vind ik tegenwoordig vaak.
Levja. Ja, die quote van Wim Sonneveld, ik heb die laatst nog gebruikt in een lange column: ‘Lachangst’ https://www.schrijverspunt.nl/columns/vandaag-inside-lachangst
Haha!
Lousjekoesje. Dank je wel.