In mijn tijd als de fluitende zuster op de afdeling klinische geriatrie waren we het erover eens dat we een boek of toneelstuk konden schrijven van al onze belevenissen. Triest, ontroerend mooi of grappig, naast de horrormomenten als je gebeten of geknepen werd. Of toen de afdeling blank stond omdat een patiënt met de brandslang de ‘brand geblust’ had.
Bruistablet; de volgende herinnering:
’s Avonds gebitten poetsen en in de bakjes doen, bruistablet erbij. Oud bruin mannetje, pretoogjes. “Zuster, wat grijg je afls je mef dat bagje fchudt?” Mijn vragende blik wordt beantwoord met een hoop gegiechel. “Glappermelch!” Ik lach mee.
Ik verstond hem amper, maar het was vast erg leuk. Volgende dag krijg ik uitleg: Klappergebit, vies water, klappermelk.
« Niveaus van Bruisbaarheid
Badderen »
« Niveaus van Bruisbaarheid Badderen »
Mensen
Klappermelk
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Niveaus van Bruisbaarheid Badderen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Berdien: ik houd erg van je stukjes over de verpleging van vroeger. En grappig: als je het opschrijft, is de tekst van de tandeloze patiënt al meteen duidelijk…
Hihi,
Zo ‘hersta’ ik die man ‘el’.
Ik hoop dat zulke momenten de horrormomenten doen vergeten. En anders: schrijf het van je af.