Na het pannenkoekenbakken voor het CDA-lijsttrekkerschap, waar ze zich ‘irriteerde’ aan verkooppraat, verkoopt Mona Keijzer haar ziel niet aan het duivelse coronabeleid: ze wordt aan de dijk gezet.
Mona begint geen eenmansfractie, maar een eenmansactie. Duizenden tekenen haar petitie tegen de coronapas.
Met Ernst is het ernstiger: hij zwicht onder maatschappelijke druk, maar verkoopt zijn wetenschappelijke ziel door te zeggen dat we voorbij de omikronpiek zijn – de grafiek van de loodrecht stijgende ondertekende petitie ontbreekt.
Mona gooit de Dijk open en bakt vis. De lekkerbekken laten een heerlijk geurspoor na. Niet voor Ernst, die doet een tweede mondkapje voor.
De overgebleven vis gaat in de koeling, op de plek van de noodwet die daar gluiperig ligt: In het IJsselmeer ermee!
Hup, alles overboord 🙂
Alice. Weg ermee!
Sommige lieden zijn het beslist niet waard om er aandacht aan te besteden…Grt
Goed stukje,
ondanks alle clichés over Volendam en ernstige Ernst.
Ik bedacht nog het woord eenmancipatie.
Waarom staat er trouwens ‘man’ in emancipatie?
Is feminisme de vrouwelijke tegenhanger?
Bestaat daar dan weer een genderneutrale variant van?
Lousjekoesje. Dank je. Hoewel er vrijwel geen vis meer wordt gevangen, is Volendam nu eenmaal clichématig met vis verbonden. ‘Ernstige Ernst’ is geen cliché, maar een woordgrap.
Maar waar het hier om gaat: Mona Keijzer heeft niet voor de weg van de minste weerstand gekozen en haar hart gevolgd. Buiten de Kamer vertegenwoordigt ze ons beter dan menig Kamerlid.
Juist, ja.
Direct na het plaatsen zag ik ook al dat het een woordgrap is. Dat is wel mijn soort humor.
Lousjekoesje. Hoewel deze niet echt hoogstaand is, hou ik er ook van.