Mijn mobiel staat op de stille stand, toch meldt de moeder zich in een pop-up venster:
‘Hoe gaat het?’
Een lichte trilling bevestigt dat er een WhatsApp bericht klaarstaat. Zolang ik de melding negeer, weet zij niet dat ik het gezien heb. Geen twee blauwe vinkjes, die verraden dat ik haar tekst gelezen heb.
Het gaat niet, maar dat hoeft zij niet te weten. Mijn hele leven lang heb ik geprobeerd in te schatten hoe het met haar gaat. Meestal wist ik het: Slecht. Maar iedere vorm van nabijheid werd gesmoord in verwijten.
Na zes bokbier en twee Trippels antwoord ik.
‘Goed hoor en met jou?’
Natuurlijk kan ik haar reactie al raden. Mijn moedercomplex, maar toch ben ik complexer.


ha @Hadeke: leuk je hier weer te zien! Leuk idee om de vergrotende trap van complex te gebruiken. De vraag is wel wat je moet zeggen als je nog complexer dan jij bent: complexst??