Wat een nare energie hangt hier.
Mensen staan op, praten tegen een vrouw, maar die doet niet echt mee met het gesprek. Ze drukt op een knop, het woord is opeens tot een ander gericht.
Waarom maken ze ruzie over het bouwen van huizen, verhuren voor een acceptabele prijs, het klimaat, onze kinderen en kleinkinderen (Ik kan me vergissen natuurlijk, maar heb ik dit niet vaker gehoord?) en laten ze elkaar niet uitpraten? Als kinderen dit zien en horen… Kunnen ze niet gewoon praten? O, heet dat debatteren?
Een man in een apart kostuum brengt koffie rond. Een dankjewel kan er niet af zo te zien. Nee, ik hoef geen koffie. Ik voel me hier niet thuis.
Wat een zootje.


Ja, het is een wonderlijke wereld. Niet dat ik alles volg van de kamerdebatten, wel valt me op dat de Tweede Kamer zich meer roert. En zelfs soms in het gunstige geval.
Het valt me op dat jij zootje schrijft. Eerder heb ik er zooitje van gemaakt 🙂 Gelukkig kan het allebei.
Levja. Door altijd maar ruzie te maken kom je niet verder met het algemeen belang, los van het persoonlijke. Wat een sfeer!
Ik schrijf ook vaak zooitje. Zootje mag ook, maar het is wel alleen rotzooitje.
De sfeer goed beschreven en kijk er vaak naar, kleine kinderen zijn het vindt ik
Van nature ben ik van goed vertrouwen en geduldig, maar nu vind ik ook dat ze zich als kinderen gedragen. Water bij de wijn wordt wijn bij het water. Kinderen mogen tenslotte geen alcohol.
Lisa, Lousjekoesje. Het wordt beschamend en leidt nergens toe.
Ik kan er inmiddels niet meer naar kijken..
Luc. Een wijs besluit.