Rust roest. Dat is wat mijn oma altijd zij. Nu is ze opgelost in water. Oxidante tante was het. Blijft wel in mijn herinnering. Oma nuts. Omdat de nutsen uit het dressoir zo ontieglijk oud en taai waren. Net als oma dus. Oma nuts. In de winter bij verkoudheid onder het gesteven laken en wollen deken met de borst rood gesmeerd van Dampo probeerde ik te slapen. Maar dat lukte niet. Ik kreeg bijna geen lucht. Stikte haast. Niet door de verkoudheid maar door de grote beklemming. Bevrijding kende mijn oma niet. En opa moeide zich nooit. Die wist beter. Rookte hofnarren in zijn luie stoel en liet de as net niet vallen. Rits rats klik door de draaiadbak. Amen
« Vriend
De jas »
« Vriend De jas »
Communicatie, Familie, Mensen
Oxidatie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Vriend De jas »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Fantastisch Mien. Een week later dan verwacht, maar toch. Oma was zeker een zij, maar toch zei ze, zelf heb ik warme herinneringen aan het dampo-tijdperk inclusief gesteven lakens en wollen dekens. Het beklemmende gevoel vertaalde zich bij mij in een koudescheut als je te ver boven de dekens uitkwam. Lekker onsamenhangend, zoals verwacht. Top. Grt
Leuk en goed geschreven, ja herinneringen komen ook te boven van het dampo-tijdperk.
Ach ja, toegangsproblematiek als vanouds. Dan maar wat later.