Toen mijn kinderen oud genoeg waren voor een huisdier, kwamen onvermijdelijk cavia’s in beeld. Ze zijn niet al te groot, hoeven niet te worden uitgelaten en zijn overdag gewoon wakker.
Mevrouw de cavia bleek een ware attractie voor vriendjes. Ineens wilden die heel graag bij ons komen spelen.
Haar belangrijkste geluid was het hongerige gefluit wanneer ze hoorde dat we het voer pakten. Eigenlijk floot ze bij elke krakende zak.
Helaas kwam er een onfortuinlijk einde aan het leven van het beestje, toen een vriendje haar uit zijn handen liet glippen.
Alom verdriet natuurlijk.
Een mooie schelp als grafmonumentje markeert de plek waar zij ligt in de tuin.
We zijn inmiddels overgestapt op een poes. Die heeft tenminste negen levens.

Leuk stukje met treffende titel. Graag gelezen.
Leuk stukje, wij hadden ook een cavia. Al overleden en aan leeftijd. Begraven in de tuin zonder grafmonumentje
@Mien: fijn om te lezen, je reactie.
@lisaoomen: eerlijk gezegd zijn de twee andere cavia’s zonder zo’n mooie begrafenis in de aarde verdwenen. Alles went, hè?
Je leest er makkelijk overheen natuurlijk maar…pakte…pakten. Grt.
Mooi waargebeurd verhaaltje.
Ik ben jarenlang vrijwilliger op de kinderboerderij geweest en werd altijd wel blij van de levendige cavia’s.
Het was wel een zielige dood van jouw cavia’s.
Ja, die poes komt meestal wel op haar pootjes terecht. Letterlijk en figuurlijk.
@Lousjekoesje: waargebeurd inderdaad, dood en leven in het dierenrijk.
@Luc: dank voor de zorgvuldigheid. Zo gaat dat als verhaaltjes worden herschreven, dan blijft er soms een fout restje tekst over!