De telefoon ging vroeg die zaterdagmorgen. Het was mijn vader. “Jongen, ik probeerde gisteren een film op te nemen die laat werd uitgezonden, maar nu staat er een Duitse schlagershow op die band, ik snap er echt niets van.” Hij klonk ergens tussen verdrietig en gefrustreerd. Gelukkig woonde ik dichtbij. “Ik kom wel even langs, pap.”
Hij zat al klaar op het hout-met-leren bankstel waar hij sinds zijn pensionering zoveel tijd op doorbracht. Het witte porseleinen koffiekopje, het blauwe blikken shagdoosje, de groene glazen asbak. Dit keer lag er ook aantekenboekje.
Opnieuw de hele litanie: “Het driehoekje is afspelen, het blokje is stop…” Hij schreef ijverig mee.
“Vanavond neem ik weer een film op!”
De telefoon ging weer vroeg zondagmorgen
« Straatje
In de kast »
« Straatje In de kast »
Column, Communicatie, Familie, Mensen
Videorecorder
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Straatje In de kast »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Armand, welkom.
Een van de suggesties die vaak aan mij gericht zijn wil ik ook meteen aan jou doorgeven. In de tegenwoordige tijd komt het verhaal meer tot leven…
Bijvoorbeeld bij woonde…woon je daar nu niet meer dan?
Je schetst wel een mooi beeld van het interieur wat iedereen wel kent…
grt