Ik zit in een wachtkamer. Het zal het begin zijn van eindeloos veel wachten. Dat weet ik dan nog niet,
ik ben een nieuweling in de wereld van de geestelijke gezondheidszorg.
Er volgt een jaar van intakes en verdiepende intakes. Dan komt een aanbod voor groepstherapie. Ik zeg daaraan geen behoefte te hebben. Zij vinden het echt iets voor mij. Helaas, het helpt me niet. Ze geven me advies mee: vrijwilligerswerk, zou dat iets voor mij zijn? Dan kom ik onder de mensen enzo. Nu al??
Ik vrees weer veel uren in de wachtkamer.
Gelukkig vind ik eindelijk ergens anders hulp. Ik word gehoord, Ik praat en slik pillen.
De wachtkamer dient nu alleen om mijn jas uit te trekken.
« Bertus – Astra met injectiemotor
De Nieuwe Tollenaar »
« Bertus – Astra met injectiemotor De Nieuwe Tollenaar »
Column, Maatschappij
Beloond wachten
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Bertus – Astra met injectiemotor De Nieuwe Tollenaar »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lisette. Die wachtkamers, met vaak muren zonder ramen aan alle kanten en dat kille, dehumaniserende licht van tl-lampen ontnemen een mens al bij voorbaat alle hoop. Als je er alleen je jas maar hoeft uit te trekken, is dat al een hele verbetering.
@Cesar: helemaal met je eens. Bij mijn huidige behandelaar is de wachttijd dus erg kort. En mocht ik al eens moeten wachten dan liggen Fokke en Sukke voor me op de leestafel.
Wachten is nooit leuk. Zeker niet op een moeilijke afspraak in een onbekende ruimte, met onbekende personen.
Fijn dat het wachten wordt beloond.
Hou vol!
@Lousjekoesje: dankjewel, inmiddels is het dus een soort ‘happy end’, al blijft de wachtkamer nooit een fijne plek als het om ggz-problemen gaat.
Lisette, goed om te lezen dat het nu weer beter met je gaat. Wel fijn dat je werdt gehoord door de hulpverlening, dit is zo belangrijk.
En dan te bedenken dat een mens gemiddeld drie jaar van zijn of haar leven wacht…..wachten bij de bakker, bij de bus, enz. En in de wachtkamer dus.
@Susanne: zeker, gehoord en daarmee erkend worden, daar begint het mee!
@Luc: klopt, en elke minuut wachten in de GGZ snoept aardig wat van die drie jaar af!