Naïef en nieuwsgierig, dat omschrijft mij wel aardig.
Zo was ik als tiener benieuwd wie toch dat lekkere pijparoma verspreidde door het café. Minzaam lachend werd ik erop gewezen dat dit de geur van wiet was.
Zo’n tien jaar later wandelde ik met mijn Lief door Corsica. Langs de kant van de weg lagen opvallend veel aanstekers, Pas veel later leerde ook zij dat dit hulzen van geweren waren. Er werd daar volop gejaagd op wilde zwijnen.
En pas sinds kort denk ik niet meer dat er ergens een feestje met waterballonnetjes gevierd is, wanneer ik er een hoopje van zie liggen.
Ik heb geen lachgas nodig om lol te hebben om mijn missers.
Het is voeding voor mijn zelfspot.
« Om je te bescheuren
Nix voor mij »
« Om je te bescheuren Nix voor mij »
Column, Cultuur, Maatschappij
Foutje, bedankt!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
12 reacties
Reageren
« Om je te bescheuren Nix voor mij »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Tekenend voor je onschuld, Lisette.
Twee taalfoutjes:
die pijparoma – dat pijparoma (immers een het-woord)
werd mij erop gewezen – werd ik erop gewezen – wel zou kunnen: wees men mij erop
Hihi, herkenbaar. Zou dit soort onwetendheid meer voorkomen als je in een dorp bent opgegroeid?
‘Foutje, bedankt!’ zeiden we in de jaren 90 allemaal bij elk foutje, n.a.v. de reclames van Reaal verzekeringen.
En ook: ‘Ken ik effe vange?’
https://m.youtube.com/watch?v=-flmH3VG_dM
@Ewald: klopt, hieraan voel ik me niet schuldig. Gelukkig zijn er heel veel meer dingen waar ik me wel schuldig over voel (milieuvervuiling, armoe, discriminatie enz enz), dus daarin ik kan mijn calvinisme goed kwijt!
Verder dank voor je taaltips.
@Lousjekoesje: helaas ben ik niet in een dorp opgegroeid. Ik kom uit het stedelijke zuiden van ons land. Ik zal het wel van mijn moeder hebben: zij vroeg ooit aan mijn oom, die politieman was, wat “lesbisch” toch betekende. (Ze kon niet weten dat ze later met een lesbische dochter te maken zou gaan krijgen).
Lisette, och dat moet niet makkelijk voor je zijn geweest.
Ik las het al in bovenstaand stukje.
@Lousjekoesje: ach, ellende levert ook weer veel schrijfinspiratie op.
En verder was de ‘ontvangst’ van mijn coming out bij mijn ouders alleen maar heel veel hartelijkheid op.
Gelukkig.
Zodra het met techniek te maken heeft mis ik ook vaak de essentie…dus ik herken het wel. Grt.
@Luc:ik vrees dat ik movee eer dan techniek-zaken essentieel onkundig ben.
Leuk Lisette, die onschuld inderdaad.
@Inge: onschuld, of ook ietwat onnozel. Maar om jezelf kunnen lachen werkt hoe dan ook relativerend.