Destijds was de niet meer te redden hoektand de eerste tand des tijds. Verlies en dood. Onthechting van alles waaraan ze zich al die jaren had vastgehouden knaagde steeds meer aan haar.
Een paar door de tandarts genummerde elementen – waarvan twee gouden als kroon op zijn werk – zijn het houvast voor frames die toch wiebelend de vleesloze maaltijden verwelkomen. Maar beter dan een plastic eethoek.
Het pand is net zo monumentaal als haar gebit. Hoe verder ze de wenteltrap op loopt, hoe meer het naar tandarts ruikt. Halverwege staat ze stil en hoopt dat ze kan houden wat ze nog heeft.
‘Gaat ‘t?’ roept de tandarts. Door het glas-in-loodraampje ziet ze zijn BMW staan. Minimaal het rechtervoorwiel is van haar.
@Han: ik ben gelukkig goed verzekerd, want de tandartskosten rijzen bijna mij de pan uit. Gelukkig geeft deze tandarts nog wel om zijn patiënt. Of zou hij alleen maar bang zijn dat zijn melkkoe van de trap zou vallen?
Lisette. Ze zijn bepaald niet goedkoop. Een goede verzekering is dan ook gewenst.