Ik zat rechtop. ‘Wat is er?’ vroeg Anja.
We sliepen op de grond in een tentje dat ik met de nodige moeite had opgezet terwijl Anja het luchtbed zou opblazen. De pomp waren we vergeten. Een prachtig meisje, maar met opvallend lange, scherpe, puntige hoektanden. Menige bloedlip heeft ze mij bezorgd.
‘Misschien had ik die vampierfilm in de kantine niet moeten kijken, Anja.’
‘Ach, dat is toch fictie!’
Schuifelen na zo’n film deed ik niet graag met Anja… En een bepaald onderdeel van het liefdesspel ook niet. Waarom heeft iemand van die tanden? Zo nutteloos.
De laatste avond hadden we alleen nog maar een blikje sardientjes – waar was de blikopener?
‘Geen punt hoor,’ zei Anja. ‘Kom maar met dat blikje.’
« Topmodel van weleer
De nieuwe partijleider, onbekend maakt onbemind »
« Topmodel van weleer De nieuwe partijleider, onbekend maakt onbemind »
Fictie
Blikje sardientjes
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Topmodel van weleer De nieuwe partijleider, onbekend maakt onbemind »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Han. Handig zo’n levende blikopener, maar inderdaad ook wel oppassen geblazen…
Cesar. Zeg dat wel. Dank je.
Weer heerlijk leesvoer Han; graag verorberd 🙂
Willem, dank je wel. Toch wel een blikopener gebruikt?
Ik zie haar zo zitten, bukkend voor het tentdoek.
Menno. Leuk dat je het ziet. Dank je wel en welkom hier!