Het is veel, maar nooit genoeg. De geluiden en het licht aan zee. De zandkorrels, die als zijde tussen mijn vingers wegglijden. Het leven wordt tastbaar, alle besef duurzaam.
Ik staar een hele poos naar de horizon en verdiep me weer in de ochtendkrant. ‘Hiroshima’ lees ik weer eens. Gemakzucht? Lafheid? Of speelt degeneratie hier een belangrijke rol en is het alomtegenwoordige onvermogen om tot een dieper inzicht te komen vooral erfelijk bepaald? De bom op Hiroshima, door velen als het ultieme kwaad beschouwd. Voor enkelen, zoals ik, de reden dat ik ooit geboren kon worden. De zandkorrels glijden als de jaren van mijn handen af, maar zolang ik leef, behoort de eeuwigheid mij toe. Tijd voor een copieuze lunch.

Het ultieme kwaad is wat mij betreft de Tsar Bomba, getest door Rusland in 1961. Ruim 3500 keer (lees drieenhalfduizend) keer krachtiger dan die op Hiroshima is gevallen. Om helemaal stil van te worden…
Luc, de Tsar Bomba was inderdaad in theorie nog veel destructiever dan ‘Little Boy.’ Groot verschil is natuurlijk dat daar niet zo’n 80 000 mensen aan stierven (en daarna nog duizenden aan stralingsziekte). Maar de een z’n dood is vaak de ander z’n brood (of z’n leven).
@Cesar: dit is het leven: te weten dat er ellende is en alles voorbij gaat. En dan toch lekker blijven eten.
Lisette, tegen (lekker) blijven eten heb ik persoonlijk weinig bezwaren. We zijn voorgeprogrammeerd om te blijven eten. Die drang blijft, zelfs bij hongerstakers.
Supermarktfolders zijn de heilige geschriften van deze tijd, met ook nog eens iedere week nieuwe aanbiedingen, dus zeer flexibel van aard.
Eet smakelijk!