De eerste is een makkie. Weliswaar jonger dan hij, maar leeftijd mag geen rol spelen. Medelijden? Ben je gek, wie met vuurwerk speelt moet op de blaren zitten. Zeg maar dag met je handje.
‘Wie was dat, pa?’
‘Een tegenstander van niks. Appeltje-eitje, vast iets illegaals.’
Met de tweede tegenstander gaat het moeilijker. Nogal een taaie, met slijm en zo. Uiteindelijk gaat ie de pijp uit. Had ie maar niet moeten roken.
Nu komt het erop aan: iemand van zijn eigen leeftijd met hetzelfde ziektebeeld. Met evenveel kinderen en kleinkinderen. Ze leven in de verlenging van verlengde tijd.
Er wordt geloot. ‘Het bed is voor… meneer Mulder!’
Hij juicht en valt naast het laatste ic-bed. Toch nog een sudden death.


Heel cynisch Han, maar met dit onderwerp kan ik me zo’n keuze (van jou om hierover te schrijven) wel voorstellen.
Een mooie, Han. Als titel was ‘Beddendans’ voor mij voldoende geweest, al had je het themawoord dan in het stukje moeten verwerken.
Willem. Helaas is de werkelijkheid cynisch.
Dank je, Ewald. Had gekund. Eerder heb ik het stukje ‘sociale degeneratie’ geschreven. Daarom wilde ik het themawoord nu ook in de titel hebben.
Je zal de keuze maar moeten maken Han…op basis, waarvan? Bijna onmenselijk.
Luc, dat is hoe dan ook nooit een makkelijke keuze.